کُـــــــــلبه حقـــــــــــــیرانه

شب تنهاییم درقصد جان بود                         

                                     خیالش لطف های بی کران کرد

چرا جون لاله خونین دل نباشم                       

                                       که با ما نرگس او سرگران کرد

که را گویم که با این درد جانسوز                       

                                         طبیبم قصد جان ناتوان کرد

زتاب آتش سوادی عشقش                                 

                         به سان دیگ دایم می زنم جوش

چوپیراهن شوم آسوده خاطر                                 

                           گرش همچون قباگیرم در آغوش

اگر پوسیده گردد استخوانم                                    

                               نگردد مهرت از جانم فراموش

زلف برباد مده تا ندهی بربادم                               

                                             ناز بنیاد مکن تا نکنی بنیادم

می مخور باهمه کس تانخورم خونجگر                    

                                     سر مکش تانکشد سربه فلک فریادم

یار بگانه مشو تا نبری از خویشم                          

                                          غم اغیار مخور تانکنی ناشادم

شمع هر جمع مشو ورنه بسوزی مارا                     

                                            یاد هرقوم مکن تانروی از یادم

رحم کن برمن مسکنین و به فریادم رس                   

                                             تابه خاک در آصف نرم فریادم

باز دلم اسیره عشقه تو شد                                                 
عمره من همه به پای تو شد
یاده توغمه تو خاطره من                                                     
    تا ابد همیشه خاطره شد

                                                       بیا هنوز عشقت توی قلبمه
   تو رو که میبینم قلبم میزنه
                                                  اینو بدون نیازه من به عشقه تو
 تآخره دنیا تو وجودمه       

آخ که چقدر تنگه دلم برای اون شبامون
                                           کاشکی که اون عشق بشینه دوباره تو دلامون
چی میشه برگردی بازم به روزای گذشته؟
                                                                هوای پاییزی چرا تو عشقه ما نشسته؟ 

         شبای رفتنه تو **شبای بی ستاره ست**ببین که خاطراتم **بی تو چه پاره پاره ست           

   ز چشمت اگر چه دورم هنوز....پر از اوج و عشق و غرورم هنوز
اگر غصه بارید از ماه و سال....به یاد گذشته صبورم هنوز
    شکستند اگر قاب یاد مرا.....دل شیشه دارم بلورم هنوز
  سفر چاره دردهایم نشد..... پر از فکر راه عبورم هنوز 
 ستاره شدن کار سختی نیست..... گرشتم ولی غرق نورم هنوز    
     پر از خاطرات قشنگ توام.....پر از یاد و شوق و مرورم هنوز
ترا گم نکردم خودت گم شدی.....من شیفته با تو جورم هنوز  
  اگر جنگ با زندگی ساده نیست.....در این عرصه مردی جسورم هنوز
اگر کوک ماهور با ما نساخت.....پر از نغمه پک و شورم هنوز
قبول است عمر خوشی ها کم است.....ولی با توام پس صبورم هنوز 

یوسف گمگشته بازآید به کنعـــــان غم مخور **** کلبه احزان شـــــود روزی کلســـــتان غم مخور

ای دل غمدیده حالت به شـــــــود دل بدمکــــن **** وین سرشوریده بازآید به ســـــامـــــان غم مخور

گربهـــــــــــار عمــرباشــــــد باز برتخت چمــــــن **** چترگل درسرکشی ای مرغ خوشخوان غم مخور

هان مشونومید چون واقف نه ای از ســـرغیب **** باشـــــد اندرپرده بـــازی های پنهــــان غم مخور

دربیــــابان گــربه شوق کعبه خواهی زدقــــــدم **** سرزنـش هاگـــــــر کنـــد خار مغیــــلان غم مخور

آن ترک پری چهره که دوش از برما رفت **** آیا چه خــــــطا دید که از راه خطا رفت

تا رفت مـــرا از نظرآن چشـــــم جــــهان بین **** کس واقف مانیست که ازدیده چه ها رفت

برشمـــع نرفــت از گــــذر آتــش دل دوش **** آن دود که از سوز جـــــــگر برسرمارفت

دور از رخ تو دم به دم از گــوشه چشـــمم **** سیلاب سرشـک آمد و طوفان بـــلا رفت

از پای فتــــــــادیم چو آمد غــم هجــــــران **** در درد بمیردیم چو از دســـــت دوا رفت

دل گفت وصالش به دعا باز تــوان یافـــت **** عمریست که عمرهمه در کار دعـارفت

احرام چه بندیم چون آن قبله نه این جاست **** در سعی چه کوشیم چو از مروه صفا رفت

دی گفت طبیب از سرحسرت چوـــمرادید **** هیهـــات که رنج تو زفانون شـــفا رفــت

نی قصــه آن شمــع چــــگل بتوان گفت **** نی حــال دل سوخته دل بتـوان گفت

غم دردل تنگ من ازآن است که نیست **** یک دوست که با اوغم دل بتوان گفت

راهیست راه عشق که هیچش کناره نیســـت **** آن جا جزآن که جان بسپارند چاره نیست

هرکه که دل به عشق دهی خوش دمی بود **** در کارخیر حاجت هیچ استخاره نیست

ما را زمنع عــقل متــــرسان ومی بیـــــــــــــار **** کان شحنه در ولایت ما هیچ کاره نیست

ازچشم خود بپرس که ما را اگه میکشد **** جانا گناه طالع و جرم ستاره نیست

او را به چــشم پاک توان دید چـون هلال **** هردیده جاه جلوه آن ماه پاره نیست

فرصت شمرطــــریقه رندی که این نشـــــان **** چون راه گنج برهمه کس آشکاره نیست

نگــــرفت در تو گریه  حـــــــــافظ به هیـــچ رو **** حیران آن دلم که کم از سنگ خاره نیست

سینه از آتش دل درغم جانان بسوخــــت **** آتشی بود در این خـــــانه که کاشانه بسوخت

تنـــم از واســطه دوری دلبـــــر بگــداخــــت **** جانم از آتــش مــــــهررخ جـــــانانه بســــوخت

سوز دل بین که زبس آتش اشکم دل شمع **** دوش برمن زســـــــرمهرچـــوپروانه بســـوخت

آشنایی نه غریب است که دلسوزمن اسـت **** چون من از خویش برفتم دل بیگانه بسوخت

خـــرقـــــه زهـــد مـــــرا آب خـــــــربات ببــــرد **** خــانه عـــــــقل مرا آتــش میخانه بســــوخت

چون پیاله دلـــم از توبه که کردم بشکســت **** همچولاله جــگرم بی می و خمخانه بسوخت

ماجرا کم کن و بــــــازآ که مرا مردم چشـــم **** خرقه از سربه در آورد و به شـــکرانه بســـوخت

ای بی خبر بگوش که صاحب خبرشـوی **** تا راهرو نباشـــــــی کی راهبر شـــــوی

در مکتـــب حقـــــــــایق ادیب عشــــق **** هان ای پسربگوش که روزی پدر شوی

خواب و خـــورت زمرتبـــــــه خویــــــش دورکــــــرد ****  آن گه رسی به خویش که بی خواب و خورشوی

گرنور عشق حق به دل و جانت اوفتــــد **** بالله گز آفتـــــــاب فلــــــک خوبتـــر شوی

از پای تا ســرت همه نور خــــدا شـــود **** در راه ذوالجلال چو بی پا وســـــــر شوی

و جه خـــدا اگــر شـــودت منــظر نظــــــــر **** زین پس شکی نماند که صاحب نظر شوی

بنیاد هستــــی تو چو زیزو زبر شــــود **** در دل مدار هیـــــــچ که زیز و زبر شــــوی

خلــــــــوت گزیده را به تماشا چه حاجت اســــت **** چون کوی دوست هست به صحراچه حاجت است

جـانـا به حاجتـی که توراهست با خـــدا **** کخردمی بپرس که مارا چه حاجت است

ای پادشـاه حسن خـــدا را بسوختـیـــم **** آخرسال کن که گدا را چه حاجت است

اربـاب حاجتیــم و زبان سـال نیســـت **** در حضرت کریم تمنا چه حاجت است

محتـاج قصه نیســــت گرت قصد خــــــون ماست **** چون رخت از آن توست به یغماچه حاجت است

جام جهـان نمـــاست ضمـیر منیر دوســت **** اظهار احتیاج خود آن جا چه حاجت است

آن شـــد که بـــــار منــت مــــــلاح بردمـــی **** گوهر چودست داد به دریا چه حاجت است

ای مدعی برو کـــه مرا با تو کارنیســـت **** احباب حاضرند به اعدا چه حاجت است

ای دل اگر از آن چـــاه زنخــدان به درآیـی **** هرجا که روی زود پشیمان به در آیی

شـــاید که به آبــی فلکــت دســت نگیـــرد **** گرتشنه لب از چشمه حیوان به درآیی

جان میدهم از حســـرت دیدار تو چون صبـــح **** باشد که چو خورشید در خشان به در آیی

چنـدان چو صبـــا بر تو گمــارم دم همــت **** گزغنچه چوگل خرم و خندان به در آیی

در تیـــره شـــب هجرتو جانم به لـب آمــــد **** وقت است که همچون مه تابان به درآیی

بررهگذرت بسته ام از دیده دوصدجــوی **** تا بو که تو چون سرو خرامان به درآیی

اگر به کوی تو باشـد مرا مجــــال وصـــول **** رسد به دولت وصل تو کار من به اصول

قرار برده زمن آن دونـــــرگــــــــس رعــنا **** فراغ برده زمن آن دوجادوی مکحـــــول

چو بر در تـــــو من بی نوای بی زر و زور **** به هیچ باب ندارم ره خروج و دخــــــول

کجا روم چه کنـم چـــاره از کجــــا جویم **** که گشته ام زغــم و جو روزگار ملــــول

من شــکســته بدحــال زندگـــی یابـــــــم **** در آن زمان که به تیغ غمت شوم مقــتول

خرابت زدل من غـــــم تو جــای نیــــافت **** که سـاخت در دل تنـــگم قرارگــــاه نزول

دل از جواهـر مهـرت چــو صیقــلی دارد **** بــود زنـگ حـــوادث هر آینــــه مصقــول

چه جرم کرده ام ای جان و دل به حضرت تو**** که طــــاعت من بی دل نمیشـــود مقبـــول

اگر یک روزی آمدی سر قبرم را بازکن قلبم را بشکاف خواهید دید که اسمت روش حک شده